De Hema gaat dood en dat is best jammer
Ik ben al sinds 1969 klant van de Hema – mijn moeder kocht er mijn katoenen luiers en pyama’s, elke zaterdag een pond roomboterkoekjes, ’s winters rookworsten. Ik kocht er later mijn fluitketels, notitieboekjes, pennen, appeltaarten, bikini’s, agenda’s, sportsokken, bureaulampjes en gordijnen.
Sinds kort woon ik zelfs op steenworp afstand van de Hema en slenter ik elke ochtend voor een warm stokbroodje en een onsje kaas of worst even naar binnen. De meeste vrouwen die bij de Hema werken, werkten daar al toen ik 14 was – ongeveer 300 jaar geleden. De kinderen van de Hemamoeders woonden weliswaar in net zo’n gewone buurt als ik, maar zij zaten op tennis. Ik niet. Ik zat op tafeltennis omdat mijn buurman tafeltennispenningmeester was en bij de Pope werkte op de fabriek. Hema was niet sjiek, maar wel een stevig winkelmonument in de levens van onze moeders, buurvrouwen en het mijne. Waar ter wereld bestaat er een winkel waar je nieuwe ondergoed naar rookworst ruikt? En waarom schaamde ik me als puber dood om met een tasje van de Wibra (voorheen Brons) over straat te moeten, maar was een tasje van de Hema nooit een probleem?
De Hema heeft dus een ontzettende rol gespeeld in mijn leven wil ik maar even duidelijk maken.
Nu maak ik mij ernstig zorgen de laatste maanden over de toestand van de Hema.
Vanochtend ontdekte ik bijvoorbeeld dat de broodjes die ik koop niet echt warm zijn van het vers afbakken, maar gewoon warm van de belachelijk hete jaren negentig lampen die de godganze dag op die plexiglazen vitrinebak schijnt als een mediterraanse zon. En dit misplaatste lichtontwerp verwarmt niet alleen de levensmiddelen, maar ook die arme Hema-moeders (waarvan een groot deel reeds oma!) zitten zich helemaal het sop te zweten onder die lampen voor een luttel loontje. De meest eigenwijze medewerksters – heb ik mij laten vertellen op de broodafdeling – weigeren in verband met die hitte de voorgeschreven Hema-kleding te dragen, aangezien deze gemaakt is van dikke, dubbelgeweven katoen dat niet alleen warm is, maar waar je ook knoeperds van zweetplekken ziet onder je oksels. De vrouw die me dit vertelde had haar make up al tot een onduidelijk expressionistisch schilderij weten te vegen en dronk tussen elke kassa aanslag door demonstratief een slok water uit een flesje. De hitte had niet alleen haar make-up, maar blijkbaar ook haar geheugen enigszins aangetast, want ze had het verhaal al zeven keer aan me verteld deze maand.
De Hema is in de overgang.
Gisteren wist ik nog een oude man met een zuurstofslangetje in zijn neus van een gewisse Hema-klaplong te redden. Hij had het deurtje van de koelvitrine te snel geopend en het temperatuurverschil kwam zo hard aan dat hij zich bijna een klaplong schrok en achterover viel in het rek met Jip en Janneke snoepgoed. Door alle toestand vergat ik mijn bakje verse Hema-hummus, dat ik even neergezet had tussen de Jip en Janneke rozijnen omdat ik die man uit het rek moest vissen. En als ik ergens een pestpokkenhumeur van kan krijgen is als mijn Hema-hummus op is.
De volgende ochtend ging ik terug voor mijn hummus, die gelukkig nog op dezelfde plek stond. Ik vroeg aan de dame die gisteren ook aanwezig was tijdens het bijna klaplong incidentje of ik de hummus kon ruilen tegen een verse uit de koeling, omdat deze in de hete winkel had gestaan. Heel even dacht ik dat ze een grap maakte toen ze zei: ‘Daar moet u even voor langs de klantenservice.’ Ze bedoelde dus het rommelige meestal onbemande hoekje tien meter verderop waar nu toevallig een rij stond van jewelste/ Ja dat bedoelde ze. Ik strompelde, spontaan overvallen door een ontzettende vermoeidheid, terug naar huis. Alweer zonder hummus.
Terwijl ik dit schrijf besef ik me dat de zwetende Hema het einde van ons oer-Hollandse truttentijdperk aankondigt. Op zichzelf en in het grote geheel bekeken is dat gezond en mooi. Het heet vooruitgang. Maar waar ik wel van baal is dat een oerdegelijk eigenzinnig concept sterft en verstoft onder mijn ogen – ik hou van vernieuwing, maar ben ook een oud sentimenteel wrakje als het om de monumenten uit mijn jeugd gaat.
Ook dat is overgang.
Ps. Ik heb vanavond meteen een paar kilo kikkererwten gekocht – morgen nog een laatste keer naar de Hema voor een staafmixer…
Geef een reactie